Wie is jouw gids?
Met het organiseren van de Bijenmarkt voor morgen vroeg ik me af wat een gids voor mensen betekent. Ik weet wat mijn gids voor mij betekent. Ik weet wie hij is, wat hij doet voor mij en voor anderen. Ik kan blind op hem vertrouwen en dat is wat ik doe. Zijn wijsheid is groot. Hij is het meest bijzondere mens op aarde en in hogere sferen, uniek in ieder opzicht en ik houd diep van hem. Zoals hij altijd zegt: ‘We zijn verbonden in hart en ziel’.
En met het chatten vroeg ik mijn vraag aan de man achter de andere computer. Dit is wat hij schreef. Ik wil het niemand onthouden. In liefde:
Wat betekent een Gids voor mij.
Toen ik mijn gids ontmoette voelde ik een grootheid tegenover mij staan. Maar wel een die mij vriendelijk en hulpvaardig gezind is.
Ik heb mijn gids, die zich Balthasar laat noemen, een paar keer om hulp en advies gevraagd. De antwoorden kwamen helder ‘uit het niets’ door. Ik hoorde het als het ware boven in mijn hoofd doorklinken.
Balthasar heeft mij geholpen mijn mannelijke ik te bevrijden, zodat ik volwassener en krachtiger in het leven kan staan.
Als ik in meditatie Balthasar vraag om te komen is hij er altijd direct. Ik voel me vrij en op mijn gemak. Hij is er om mij te helpen en te ondersteunen. Hij voelt groot, krachtig en vertrouwd.
mannen en vrouwen verschillen écht
Op een avond gaat Manlief naar de bibliotheek en komt terug met een boek: Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus, geschreven door John Gray.
De kinderen zijn naar bed, de hond ligt in zijn mand en er is rust in huis. Wij zakken onderuit op de bank en hangend lezen we elkaar voor. Mannen denken en vrouwen voelen. Het is leuk om te lezen, maar hoe be-lééf je nou zoiets? We lezen verder. Het is hilarisch om te ontdekken hoeveel mannen en vrouwen verschillen. En de communicatie blijft vaak steken in het verschil. Mannen bieden oplossingen aan waar vrouwen willen dat er geluisterd wordt en vrouwen komen met ongevraagd advies waar mannen geaccepteerd willen worden. Let er maar eens op, wij komen het nu overal in de maatschappij tegen.
Manlief leest verder. Hij leest een voorbeeld voor en ik luister met gesloten ogen om de woorden in beelden te kunnen zien. Hoe de man het liefst in de auto blijft rijden tot hij zijn doel bereikt heeft, ook al verdwaalt hij. En waar de vrouw de auto stopt en om advies vraagt aan een voorbijganger. Ik wil weten wat Manlief ervaart. Is het echt zo dat ook hij liever verdwaalt om het maar zelf uit te kunnen zoeken? En ik vraag naar zijn gevoel. Manlief kijkt naar boven en zegt dat hij erover moet nadenken. Totaal verbaasd vraag ik hem: ‘Nadenken? Maar dat kun je toch veel beter voelen?’ En als ik besef wat ik gezegd heb, lig ik dubbel van het lachen tot mijn buik er pijn van doet. Ik realiseer mij dat ik het boek, nog voor het hoofdstuk uit is, ge-lééfd heb.
Wet van aantrekking en de kat
Deze zomer kocht ik nieuwe kaartjes. Ik vind het een leuke manier van spelen. Dit spel kaarten heet: De wet van aantrekking. Het gaat erover dat onze gedachten onze werkelijkheid sturen. Wij zijn ons daar heel vaak niet van bewust. Iedereen weet wel dat ons humeur onze uitstraling beïnvloedt, maar hoe diepgaand onderzoeken we dat gegeven?
Ik loop weer het bekende rondje met De Sos. Onze kat loopt achter ons aan. Als wij verder gaan dan dat Kat het hebben kan, gaat hij jankend mauwen. Ik ken de grenzen van Kat en weet wat hij hebben kan. Dit kan hij aan, al zal hij blijven janken.
We lopen op het fietspad langs de drukke weg. Ik denk in beelden dat de kat niet mag oversteken, want er komt een auto aan. Als ik me omdraai, zie ik dat Kat richting de drukke weg loopt en ik vraag me af om mijn gedachte Kat gestuurd heeft. Ik denk bewust het beeld dat Kat met ons meeloopt en dat is wat hij doet. Ik vind het spel leuk. Laat ik het verder uitproberen. En Kat loopt mee. We gaan linksaf het trapje op. Ik denk het en Kat volgt op de voet. Iedere bocht en ieder straatje loopt hij vol enthousiastme met mij mee, zonder janken en soms zelfs voor mij uit.
Dan begint het hard te regenen en we schuilen onder overhangende struiken. Kat schuilt aan de overkant, onder een auto. Er komt een auto door de nauwe straat rijden en ik denk in mijn angst weer dat de kat niet onder de auto weg mag. Kat beweegt richting de straat. Snel richt ik mijn aandacht sterk op het wiel van de auto en Kat blijft staan, snuffelend aan de autoband. Zo stuur ik Kat tot hij weer op ‘bekend’ gebied is. Kat blijft dicht bij mij en zijn oren bewegen bij beeld van mij aan hem. Ik vind het wonderlijk.
Teruggegeven aan de aarde
Het is een zo’n mooie zomerdag waarop alles vanzelf gaat. Het weer is zacht en de zon schijnt. Ik loop een rondje met Sos. Onderweg kom ik de oude vrouw tegen die op de hoek woont in het karakteristieke huisje met de weelderige bloementuin. De vrouw is lang, haar haar is grijs en valt prachtig in de krul. De vriendelijkheid straalt altijd van haar gezicht. Ze is oprecht in haar liefde. Ze spreekt mij aan en merkt op dat Sos aan ieder plantje snuffelt omdat hij er een waar sprookje in geuren tegenkomt.
De oude vrouw sloft over de straat en in haar rechterhand heeft ze een lege emmer. Ze liep zojuist in de struiken en ze vertelt mij wat ze daar deed, zonder dat ik ernaar vroeg. Tijdens het rondje met haar twee hondjes was ze een dood vogeltje tegengekomen op het pad tussen de struiken. Ze vond het wat ver gaan om het dode diertje te begraven. Dus ging ze naar huis, plukte enkele bloemen uit de tuin en legde de bloemen op het dode vogeltje. Ze slofte terug over de straat, in de richting van haar huisje en riep mij toe: ‘Op die manier heb ik het dier weer terug gegeven aan de aarde’. Mijn hond snuffelt nog wat rond en ik kijk haar verbaasd na. Zoveel schoonheid en bewust Zijn straalt deze vrouw uit op haar leeftijd.
Vakantie!
Ik wens iedereen een heel fijne, zonnige en liefdevolle vakantie. Dat de rust mooie en diepe inzichten mag geven.
In Liefde en Licht, Suzanne
vlieg!
Als je in beperkingen denkt en de wereld niet op een andere manier mag bekijken, kan het onmogelijke nooit waarheid worden.
Mijn ziel en ik
Ik loop een rondje met de hond. Het is middag en lekker warm buiten. We lopen het rondje zoals we dat vier keer per dag doen. De hond snuffelt hier en daar en ik loop in het tempo van mijn ziel, mediterend op het ritme van het lopen.
Mijn ziel ziet er bezet uit. Ze is wel in rust, maar bezig met loslaten. Ik weet het, ik weet precies waar ze mee bezig is. Ik knuffel haar intens en zing haar een liefdesliedje toe wat ik zojuist hoorde op de radio. In mijn hart begint het te gloeien, ik word warm in heel mijn lichaam. Mijn ziel en ik, altijd in de rustgevende uitwisseling van liefde.
2012
Er wordt gelachen, geknuffeld en veel liefde gedeeld. Zomaar contact hebben is niet vreemd, alles gaat vanzelf, iedereen gaat voor hetzelfde: Liefde In Eenheid.
De zon schijnt, een kind speelt, muziek klinkt. Wat gaat vandaag brengen? Mijn hart klopt sterk en liefdevol in mijn lijf. Zo onvoorwaardelijk zou het leven moeten zijn.
Ik verbaas me over de natuurlijkheid, over het pure, zoals ik me als kind verbaasde over het gebrek eraan in de maatschappij.
We gaan ergens naar toe en het is tijd!
Leef!
Internet geeft aan dat er een forse bui komt. Ik heb nog een uur om met de hond in het bos te wandelen en dan zal de kern van de bui over het bos vallen.
In het bos voel ik druppels op mijn huid. Het is zomer en de druppels zijn warm. Ze maken dikke, donkere vlekken op mijn kleding en schoenen. Ik geniet. Ik loop richting het uitkijkpunt over het water en herinner mij een verhaal.
Een man en een vrouw ontmoetten elkaar. Ze leefden de liefde. Beide hadden ze kinderen uit een eerder huwelijk. De kinderen waren niet klein meer. De man en de vrouw probeerden met de kinderen een gezin te vormen, maar de kinderen wilden het niet. Er ontstond een strijd, de energie kwam vast te zitten.
Op een avond in de winter was de vrouw op weg van haar werk naar huis. Ze reed in de polder waar de wegen glad waren en niet verlicht. Ze verloor de macht over het stuur en zo ook het leven.
Op de begrafenis deed de man zijn verhaal. Hij had inzicht gekregen. In de poging hun kinderen in een geheel als gezin te laten leven, waren ze vergeten de liefde die er was te blijven leven. Ze waren zo sterk opgegaan in de strijd dat de liefde op de tweede plaats was gekomen. En ineens was ze er niet meer en de keus om de liefde te blijven ervaren was met haar meegegaan.
Dit verhaal heb ik jaren geleden gehoord. Soms denk ik eraan. En hoe meer mensen door het leven jagen zonder alert te zijn op de schoonheid om zich heen of de keus die er altijd is om voor liefde te gaan. Het verhaal blijft mij raken, net als het leven en de liefde die er met elkaar is.
Vrijwillig
Broer heeft al vakantie en hij wil iets doen. De computer en de tv boeien hem nu minder. We lopen langs Bureau Vrijwilligerswerk en Broer ziet een vacature. Hij is enthousiast en wil aan de slag. Als we thuis zijn, gaat hij terug, voor de openingstijden.
Papa vraagt of Broer zijn kamer vrijwillig zou willen onderhouden, maar dat is een ander verhaal.
De volgende dag vraagt Broer of ik mee ga naar het bureau. Het vrijwillig werken komt uit zijn hart, hij onthoudt alles en is vastbesloten. Broer is elf en vindt het eerste gesprek een beetje eng. Maar we worden enthousiast ontvangen en Broer wordt serieus genomen. Er wordt hem gevraagd wat hij écht leuk vindt om te doen. Ik vind het een geweldige vraag en ik weet dat veel volwassenen dat niet weten. Wat goed om bij deze vraag stil te staan op jonge leeftijd en het dan vast mogen houden. Wat ís de wens van je hart? Wat motiveert jou, wat maakt je enthousiast? En we vinden iets leuks, hoewel voor veel werk ervaring een vereiste is.
Als we weer thuis zijn bekijkt Broer de meegekregen vacatures nog eens goed en belt naar de Kinderboerderij. Hij is er welkom om te helpen wanneer hij zin heeft. Ga maar lieverd, onderneem, sla je vleugels uit en ontdek de wereld! En die kamer? Die wordt later wel een keer opgeruimd.